vrijdag 19 september 2014

photo challenge 38/52


Gister had ik, tussen de middag, afgesproken met enkele collega's.  Omdat ik iets te vroeg was 'sprong' ik even de zoo binnen (als je een abonnement hebt is dat makkelijk).  Ik nam 'de klassieke weg'; je komt binnen en gaat direct naar links - toen we vroeger met ons bomma naar de zoo gingen namen we steeds bij het binnenkomen die weg en dat is er steeds ingebleven.  Na een tijdje kwam ik voorbij de wasberen en dat wasbeertje vond ik zo o-n-g-e-l-o-o-f-l-i-j-k schattig, ik wou het op slag mee naar huis nemen maar ik had een klein vermoeden dat de zoo dat niet zo fijn zou vinden..
 
Maar mijn collega's dus.  Die hebben een iets-wat vreemd beroep.  Om een lang verhaal kort te houden; zij controleren beschermde en niet-beschermde-maar-waardevolle-gebouwen en hun bevindingen beschrijven ze in een (wat wij noemen) 'inspectierapport.  Aan de hand van dat rapport/verslag kan de eigenaar/beheerder opmaken welke werken er het dringendst uitgevoerd moeten worden.  Op zich niet echt speciaal maar af en toe is dat wel spectaculair.  Zo ook gister bij de inspectie van het mooiste treinstation van de wereld  :-)
De 1ste foto heb ik vanuit de zoo getrokken.  Op de 2de foto heb ik ingezoomd tot de grote toren en de foto nadien zie je de top van diezelfde toren.  En als je goed kijkt zie je op de laatste foto's 2 kleine mannetjes, 't is te zeggen 1 mannetje en 1 vrouwtje.  Nu hangen die goed vast *uitroepteken*, vooraleer ze bij 'ons' beginnen krijgen ze een opleiding touwtechnieken (en de hele rimram) en jaarlijks zijn er meerdere klimopleidingen.
   

maandag 15 september 2014

de jacht is geopend

Het spinnenseizoen is aangebroken en mijn sneakers hebben het geweten!

zondag 14 september 2014

over de special olympics, een eikel, het rechtssysteem en een smurf

>  de special olympics gaan dit jaar door in Antwerpen.  De zoon van vrienden van een vriendin/collega (kan u nog volgen?) neemt dit jaar deel in de categorie gymnastiek.
Nu heb ik steeds gevonden dat de special olympics pakken minder worden gepromoot dan de olympische spelen en ik vind dat compleet onterecht!  En niet omdat ik-iemand-ken-die-mensen-kent-wiens-zoon-deelneemt!

Tijdens de olympische spelen kan je wel ergens op een zender live wedstrijden volgen, begint het nieuws met de spelen en eindigt het nieuws met de spelen.  Nu is doorheen de jaren iets verbeterd maar qua berichtgeving en promotie staan die 2 bijlange nog niet op dezelfde lijn!
En ik erger mij daar blauw aan!  noem mij gerust de frustratie-smurf

>  persoonlijk heb ik Kanye West (hoe spreek je in g*dsnaam die voornaam uit) nooit gemogen .. eerlijk gezegd heb ik hem steeds een vrij arrogant iemand gevonden en dat is, na het lezen van dit artikel, er niet bepaald beter op geworden!
En dus vind ik hem een zo-mogelijk-nog-grotere arrogante eikel

>  dan is er nog de rechtszaak tegen die fameuze familie waarvan geweten is dat het criminelen zijn maar dat er ergens een fout is gemaakt waardoor de (o zo zielige) beklaagden mogelijk worden vrijgesproken.

Ik heb de berichtgeving daaromtrent een tijdje gevolgd tot ik enkele 'details' hoorde passeren; bedragen van opbrengsten van cocaïnesmokkel, het legertje niet-bepaald-goedkope topadvocaten die de beklaagden verdedigen ondanks het feit dat sommigen van de beklaagden een uitkering krijgen - euh pardon?

Om het plaatje compleet te maken; op een bepaald ogenblik reageerden enkele van de beklaagden zéér verontwaardigd omdat ze gefilmd werden - van arrogantie gesproken!
En daar heb je die smurf weer  :-)

zaterdag 13 september 2014

gemengde gevoelens

Gisterochtend afspraak met de neuroloog.  Ik had er wat schrik voor omdat het vorige gesprek wat 'troebel' is verlopen..  Maar die zenuwen bleken ongegrond te zijn!  Ze wist met welke klachten ik de vorige keer bij haar was geweest, kende mijn dossier ook al heeft ze me de vorige (naar mijn gevoel) kort gezien.  Ik had een lijstje bij me maar ze had maar een half woord nodig om me te begrijpen!  Wat een opluchting, het was alsof er een gewicht van mijn schouders viel.

De ongecontroleerde héél korte bewegingen van mijn r-arm en r-been - te vergelijken met verschieten en/of uithalen om iemand te slaan of te sjotten waar ik onlangs nog hard om heb gelachen met een vriendin - zouden kleine en korte aanvalletjes zijn, héél korte kortsluitingen in mijn hersenen.  Dat is minder grappig..

De medicatie wordt nog maar eens bijgestuurd en mijn werkonbekwaamheid is verlengd tot eind dit jaar.  Teveel hoofdpijn, te grote vermoeidheid, ..
Niet leuk, allesbehalve zelfs .. maar ergens besef ik wel dat het niet anders kan .. als je dagelijks voor je job minimum 7u achter een pc zit .. maar dat maakt het er niet minder frustrerend om!

De laatste tijd heb ik dingen op een rijtje gezet, voor- en nadelen afgewogen en beslissingen genomen.  Geen fijne beslissingen maar die moeten ook genomen worden.  Zo heb ik me voorgenomen om op het werk eens te informeren naar een eventuele overplaatsing naar een dienst met minder pc-werk maar of dat mogelijk is valt nog te zien.  Ik doe mijn huidige job enorm graag en ik laat mijn collega's niet graag achter maar als er echt geen beterschap is zie ik geen andere oplossing..  Informeren kan geen kwaad en het is daarom ook geen definitieve beslissing, niet?

In tussentijd staat er nog een bezoekje aan de neus- keel en -oorarts om mijn evenwicht te laten checken, een controlescan en consultatie bij de neurochirurg op het programma.  En eind november terug naar de neuroloog.

Op-naar-maandag zou ik zeggen maar dat is eerder op-naar-december..

donderdag 11 september 2014

photo challenge 37/52

Zie ne keer wat ik tegenkwam bij de grote bib hier in de koekenstad.  Vooral het kinderfietsje vind ik schattig.

Het lijkt me wel moeilijk om op te fietsen .. en al helemaal als het heeft geregend!

zondag 7 september 2014

photo challenge 36/52

Ik heb de indruk dat men de laatste tijd alleen nog maar gebouwen afbreekt. Maar dit gebouw vond ik wel iets hebben.  De gemeente waar ik woon heeft wel een eigen streekbier maar ik denk/hoop dat dat bier op een andere plek wordt gebrouwen.  Het zou anders een grondsmaakje hebben denk ik..

donderdag 4 september 2014

gehuil

Sinds begin deze week hoor ik 's ochtends onder mijn venster regelmatig het klagelijk gehuil van kindjes..  Aan de ene kant heb ik ongelooflijk veel medelijden met hen maar aan de andere kant vind ik dat ook wel schattig omdat ik weet dat diezelfde kindjes binnen enkele weken dartelend de schoolpoort binnengaan.
Ze moesten eens weten  :-)

woensdag 3 september 2014

going gaga?

De hoofdpijn, de druk op mijn ogen en de overige rimram zijn nog steeds constant aanwezig.  Al dat alles is zelfs erger geworden, soms is die druk zodanig dat ik het gevoel heb dat mijn ogen uit hun kassen zullen floepen, zoals in een cartoon.  Omdat ik nog steeds thuis ben en dus 'de luxe' heb om tegen 14u op mijn bed te gaan liggen, probeer ik naast de dagelijkse epi-medicatie niet al teveel pijnstillers te nemen.  Hooguit 3x dafalgan per dag, tussendoor brufen of ontstekingsremmers en motilium.  O ja 's ochtends neem ik een pilletje om de maag te beschermen!

Ik betrap mezelf erop stilte op te zoeken.  Langer dan 3u achter de pc zitten, tv kijken of lezen gaat nog steeds niet.  Als je weet dat ik voor mijn werk dagelijks toch een goede 7u voor 2 pc schermen zit begrijp je misschien dat dat idee alleen al me doet duizelen ..  Ik moet dit bespreken met de neuroloog en na de controlescan met de chirurg.  Als die 2 niets vinden (waar ik vanuit ga) vraag ik sterkere medicatie, desnoods ga ik naar de pijnkliniek.  In tussentijd ga ik naar een neus- keel- en oorarts voor mijn evenwicht.  Ik overweeg zelfs om een overplaatsing aan te vragen naar een andere dienst met minder pc-werk.

En als dit alles niets oplevert en dit blijkt iets te zijn waarmee ik zal moeten leven, ga ik neighard in therapie .. enkel en alleen om te voorkomen dat ik helemaal doordraai!